« ایده آلیسم عمیق | ص?حه اصلی | نقد شهود محض 2 »

نقد شهود محض

وقتی صحبت از روش های شناخت می شه عر?ان و شهود همیشه برام مرموز و پر از سئواله. یکی از ممتازترین ویژگی های عر?ان اتصال مستقیمش با شیء مورد شناخته. گ?تن که عر?ان مثه دیدنه، در تقابل با عقل (?لس?ه) که دونستن. اما سئوال خیلی مهمی که این جا به ذهن خطور می کنه اینه که دیدن پر یقین تره یا دونستن؟ یا این که اصلا دیدن و دونستن از یه جنس ند؟

بعضی ها ?کر می کنند که چون شهود عین دریا?ت شیء هست بنابراین عین دانش و کامل ترین نوع شناخته، [گر چه هیچ گونه تجربه ی عر?انی نداشتم [این خودش یکی از نقاط گنگ عر?انه که هر کی تجربه نکرده در مورد حر? هاش مطمئن نیست و باید بر مبنای ?رض پیش بره و هر کی تجربه کرده پاره ای عصبیت ها رو به خرج میده]]  می خوام چند نقد وارد کنم:

  1. شهود درجات مختل?ی داره، هر عار?ی هر چیزی رو نمی بینه و هیچ کس همه چیز رو.

  2. می شه عر?ان رو به دیدن چیز های ?راحسی معنی کرد که ?کر می کنم تعری? خوبی باشه. با این نگاه شهود در عمق از جنس دیدن طبیعیه ولی در سطح و دنیایی دیگه. بنابراین هنوز بین دیدن و دونستن کلی ?اصله ست. مثه این می مونه کسی به نابینایی بگه من به صر? دیدن آتش می دونم چیه و تو نمی دونی.

  3. معلوم نیست حد بالای عر?ان از عقل بیشتر باشه؛ ممکنه چیزایی به هیچ وجه دیدنی نباشن ولی ما از اونا خبر داشته باشیم.

  4. معلوم نیست شهود هم دقیق و جزمی باشه. باز به خاطر همون تعری?. اگه شهود دیدن دنیای ماورای حس باشه الزامی بر اطمینان از ات?اقات این دنیا نیست.

  5. معلوم نیست روش های دیگه ی دانش چه حدی برای شناسایی دارند؛ ممکنه یه روز دسته ای از تجربیات عر?انی در علوم طبیعی ظاهر بشن و حتی به صورت ?ناوری در بیان. [ یه سری مردم اصرار دارن طبیعت یه چیزه و ماورای اون یه چیز به همین خاطر بین روش تجربی positivism و متا?یزیک دیوار غیر ممکنی وجود داره]

همین، اگه شما نقد یا د?اعی دارین بنویسین!

من ?قط پیش خودم می پرسم آخه چرا "پای استدلالیان چوبی بود ..."

این جمله ?قط تضاد ها و درگیری های درونیم رو بیشتر می کنه، چون در هر دو صورت (یا من خیلی اشتباه می کنم یا طر?م، اما به هر صورت اینو می دونم هیچ کدوم به اندازه ی کا?ی درست یا کا?ی غلط نمی گیم)

 

نوشته شده توسط shahin در ساعت

نظرخواهی

نظر شما چيست؟




مرا به خاطر داشته باش